Wrocławskie studio Anaesthetic przedstawia UNWELL – psychologiczny survival horror inspirowany takimi tytułami jak Silent Hill czy Darkwood. Gra proponuje unikalne połączenie dusznej atmosfery, wyrazistej narracji oraz mechaniki przetrwania, stawiając gracza przed pytaniami o naturę własnego człowieczeństwa.

Schodząc w głąb własnego rozbitego umysłu
W UNWELL gracze wcielają się w postać Gabriela — człowieka złamanego przez życiową stratę. Po nocy, która miała zakończyć wszystko, bohater budzi się na krawędzi ogromnej studni i podejmuje decyzję o zejściu w dół. Podróż ta nie jest jednak wyprawą fizyczną, lecz metafizycznym zejściem w najgłębsze zakamarki własnej psychiki.
Każda kolejna warstwa studni reprezentuje inny stan świadomości (od odwagi po wstyd), czerpiąc z psychologii Freuda oraz skali Hawkinsa. Napotykane potwory i środowisko stanowią bezpośrednie odbicie wypartych emocji, traum oraz wewnętrznych konfliktów bohatera.

Survival horror z mechaniką cyklicznej obrony
UNWELL wyróżnia się na tle klasycznych horrorów połączeniem eksploracji z dynamiczną mechaniką zarządzania zasobami i obrony schronienia:

• Cykliczne zagrożenia: Gracze muszą dbać o stan swojego schronienia, umacniać wejścia i barykadować się przed nawiedzającymi je cyklicznie falami zagrożeń.
• Konflikt wewnętrzny: W ciemności ścierają się dwie siły - ucieleśniony instynkt przetrwania oraz pogrzebane sumienie. Twój umysł nie jest Twoim sprzymierzeńcem.
• Wybory i wiele zakończeń: Podejmowane w trakcie rozgrywki decyzje determinują, które fragmenty osobowości Gabriela zasługują na przetrwanie, prowadząc do odmiennych finałów historii.

Odpowiedź na „Szare Życie”
Twórcy ze studia Anaesthetic podkreślają, że ich misją jest tworzenie gier z głębokim przesłaniem. Czerpiąc z myśli Aldousa Huxleya o „Szarym Życiu” (The Gray Life), projekt ma na celu wyrywać graczy z marazmu i bodźcowej rutyny codzienności, dostarczając przeżyć, które pozostają w pamięci na długo po wyświetleniu napisów końcowych.

Cechy, które wyróżniają UNWELL:

• Inspiracja skalą Hawkinsa i Freudem: Zamiast typowych potworów z kreskówek czy mitologii, lokacje i wrogowie to dosłowne manifestacje poziomów ludzkiej świadomości (od odwagi po wstyd), emocji i wypartych traum.
• Mechanika obrony schronienia i cykli: Gra łączy klasyczną eksplorację z koniecznością powracania do kryjówki, barykadowania wejść i przetrwania nachodzących cyklicznie fal zagrożeń.
• Głęboki konflikt z własnym umysłem: Gracz nie walczy wyłącznie z zewnętrznym zagrożeniem - w ciemności ścierają się dwie siły gracza: pierwotny instynkt przetrwania oraz pogrzebane sumienie.
• Wpływ wyborów na kondycję psychiczną i zakończenie: Decyzje podejmowane w trakcie rozgrywki określają, które fragmenty osobowości bohatera przetrwają, co prowadzi do wielu odmiennych finałów historii.
• Izometryczny survival horror z gęstą atmosferą: Połączenie perspektywy izometrycznej (znanej z gier typu Darkwood) z gęstym, przytłaczającym klimatem i napięciem charakterystycznym dla serii Silent Hill.
• Metafizyczna struktura poziomu („Studnia”): Zamiast liniowych poziomów gracz schodzi w głąb ogromnej studni, gdzie każda niższa warstwa reprezentuje głębszy i bardziej wypaczony fragment rozbitej psychiki Gabriela.
• Filozoficzny przekaz o „Szarym Życiu”: Gra niesie za sobą głębszy podtekst społeczny i egzystencjalny nawiązujący do myśli Aldousa Huxleya - walczy ze stagnacją, przebodźcowaniem i bezrefleksyjnym uciekaniem od codzienności.
• Zarządzanie zasobami ukierunkowane na decyzje moralne: Ograniczone zasoby i ekwipunek służą nie tylko do bezpośredniej walki, ale zmuszają do kalkulacji, czy warto zniszczyć, odrzucić, czy zaakceptować dany element samego siebie.